Eens werd ik geroepen om langs te gaan bij een oude heer in een van de serviceflats waar ik regelmatig zitting had. De oude heer kon niet naar de spreekkamer komen vanwege ademhalingsproblemen en benauwdheid. Met flessen zuurstof en een slangetje in zijn neus werd het ademen hem zo draaglijk mogelijk gemaakt. De heer wilde graag een neiuwe bril. Met het nodige kunst en vliegwerk deed ik de oogmeting bij deze vriendelijke en beleefde meneer. Hij had een behoorlijke sterkte waarvan ook de bestaande bril op zijn neus al getuigde. Na de oogmeting haalde ik de monturen-collectie tevoorschijn en toonde hem er enkele van. Toen wees hij op een specifiek montuur in de koffer. ‘Dit montuur kost duur hoor’ zei ik tegen de man. Hij schudde zijn hoofd en zei; ‘nee hoor, dit montuur kost niet duur’. Ik fronste mijn wenkbrauwen. Hoe kan hij dat nu zeggen dacht ik bij mezelf, ik heb de prijs nog helemaal niet genoemd! Maar de oude baas vervolgde zijn relaas; ‘het montuur kost niet duur. Het montuur is duur of kost veel.’ Toen stond ik even met mijn mond vol tanden. Wat bleek, de oude heer was neerlandicus en had z’n hele werkende leven de Nederlandse taal gedoceerd. Ik durfde bijna geen woord meer uit brengen maar aan het einde van de verkoop zei hij dat het met mijn Nederlands nog niet zo slecht gesteld was. Ik nam het als een compliment. Waar hij zich werkelijk aan kon irriteren , zei hij, was aan presentatoren of journalisten op tv die vanuit hun professie de Nederlandse taal gebruiken en dan toch veel fouten maakten. Hoe dan ook, sindsdien kost een bril bij De Rijdende Opticien niet duur meer. |
 |
|||||||
 
|
|
 |
|||||
    |
|||||||
