Zo heb ik lang geleden eens een klantje gehad in de rosse buurt van Amsterdam. De oude heer had een nieuw brilletje nodig maar was niet echt meer in staat de deur uit te gaan. Zodoende werd ik gebeld en gevraagd om hem op zijn thuisadres op de wallen te komen bezoeken. Met mijn autootje reed ik de rosse buurt van Amsterdam in en vond een parkeerplaatsje ergens langs de gracht. Als geboren en getogen Amsterdammer is de rosse buurt mij natuurlijk niet onbekend maar toch blijft het een fascinerend gebied van de stad om je in te begeven. De schaarsgeklede vrouwen achter de ramen, de neon reclames en de bonte verzameling mensen in een sfeer van oud Amsterdam. Ik hobbelde met m’n optiekspulletjes door de straten richting het adres van mijn klant. De oude heer was woonachtig in een smal en klein maar levendig steegje. Toen ik de steeg inliep lonkten vanachter hun ramen de dames naar mij met hun weelderige vormen. Ik hield halt bij het trapportaal waar ik moest zijn en belde aan. Naast het trapportaal was een oude winkelruimte met een groot etalageraam. Qua ruimte hadden zeker 4 dames van lichte zeden er hun betrekking kunnen houden maar niets van dat. De winkelruimte was niet meer in gebruik en er stonden her en der wat spullentjes opgeslagen o.a. een aantal oude fietsen. Grappig, dacht ik bij mezelf, zo’n ruimte in deze steeg en dan ook nog eens ongebruikt. De deur van het trapportaal werd opengedaan en ik liep naar boven naar mijn klant. Terwijl ik mijn werk deed ontwikkelde zich het gesprek met de oude heer en zijn twee aanwezige hoogbejaarde zussen. Ze woonden hier al hun hele leven, meer dan tachtig jaar, in deze steeg. Dat was een hele tijd zeg. Ik vroeg me af hoe deze buurt vroeger was geweest met types als rooie Sien en blonde Nel, de souteneurs en de zeevaarders die hier hun vertier kwamen zoeken. Ze vertelden dat ze hier altijd gewoon buiten op straat speelden en dat hun vader hier altijd fietsenmaker was geweest. De winkelruimte beneden was vroeger dan ook hun fietsenwinkel. Na het overlijden van hun vader hadden ze de winkel opgedoekt en gebruikte ze de ruimte eigenlijk niet meer behalve voor wat opslag. Goh, zei ik, maar dat is toch best zonde van zo’n grote ruimte. Hebben jullie er nooit over gedacht om het te verhuren dan? Tja, sprak een van de zussen. 'We hebben er heus wel over gedacht. Maar ja, als wat moet je dat nou gaan verhuren? We hebben geen idee.' Mijn mond was al open om antwoord te geven toen ik wijselijk besloot dat ik hem maar beter dicht kon houden. |
 |
|||||||
 
|
|
 |
|||||
    |
|||||||
