De Rijdende Opticien op Weg

De neerlandicus

02/21/2011 23:59:00

Eens werd ik geroepen om langs te gaan bij een oude heer in een van de serviceflats waar ik regelmatig zitting had.

De oude heer kon niet naar de spreekkamer komen vanwege ademhalingsproblemen en benauwdheid. Met flessen zuurstof en een slangetje in zijn neus werd het ademen hem zo draaglijk mogelijk gemaakt.

De heer wilde graag een neiuwe bril.

Met het nodige kunst en vliegwerk deed ik de oogmeting bij

deze vriendelijke en beleefde meneer. Hij had een behoorlijke sterkte waarvan ook de bestaande bril op zijn neus al getuigde. Na de oogmeting haalde ik de monturen-collectie tevoorschijn en toonde hem er enkele van.

Toen wees hij op een specifiek montuur in de koffer.

‘Dit montuur kost duur hoor’ zei ik tegen de man. Hij schudde zijn hoofd en zei; ‘nee hoor, dit montuur kost niet duur’. Ik fronste mijn wenkbrauwen. Hoe kan hij dat nu zeggen dacht ik bij mezelf, ik heb de prijs nog helemaal niet genoemd!

Maar de oude baas vervolgde zijn relaas; ‘het montuur kost niet duur. Het montuur is duur of kost veel.’ Toen stond ik even met mijn mond vol tanden.

Wat bleek, de oude heer was neerlandicus en had z’n hele werkende leven de Nederlandse taal gedoceerd. Ik durfde bijna geen woord meer uit brengen maar aan het einde van de verkoop zei hij dat het met mijn Nederlands nog niet zo slecht gesteld was. Ik nam het als een compliment. Waar hij zich werkelijk aan kon irriteren , zei hij, was aan presentatoren of journalisten op tv die vanuit hun professie de Nederlandse taal gebruiken en dan toch veel fouten maakten. Hoe dan ook,

sindsdien kost een bril bij De Rijdende Opticien niet duur meer.

De bril

02/21/2011 23:56:00

Zo werd ik eens gebeld door de receptie van hun verzorgingshuis met de vraag of ik langs kon gaan bij een van hun bewoners. Een oude dame wiens bril kapot was.

Uiteraard, dat is mijn werk. Ik bedacht welke gereedschappen ik nodig zou kunnen hebben en pakte het hoogstnoodzakelijke bijeen. Aangezien je het allemaal maar mee moet dragen is alles wat je thuislaat meegenomen.

Ik reed naar het oude van dagen huis en melde me zoals gebruikelijk bij de receptie.

De receptionist verwees mij netjes door naar de juiste kamer en vol goede moed belde ik aan. De oude dame deed open. Aa, u komt vast voor de bril, zei ze.

Komt u verder meneer. Met m’n spulletjes in de hand liep ik achter haar aan.

Ze begeleidde me naar de andere kant van de woonkamer en opende de deur van de badkamer. Kijk meneer, daar is ie, zei ze terwijl ze naar het toilet wees.

Hij is kapot. Ik durf er niet eens meer op te gaan zitten. Hij zit los en zometeen

val ik met de bril en al op de vloer.

Even was ik sprakeloos. Met een schuin oog keek ik naar de oude dame.

Ik dacht flink in de maling te worden genomen maar ze vertrok geen spier.

Ze was bloedserieus.

Ok. Ik schraapte m’n keel, “wel mevrouw, ik zal niet ontkennen dat ik verstand van brillen heb. Maar dat zijn dan toch meer de brillen die je op je neus zet en waar je dan vervolgens doorheen kijkt.” Even was het stil. Toen schaterde de vrouw het uit van het lachen. Een volmieuze lach galmde door de kamer “Ik snap het al”, proestte ze. “Ik heb de receptie gebeld en gezegd dat de bril kapot is en of ze iemand konden sturen om hem te maken. Die receptionist heeft het helemaal verkeerd begrepen!” De vrouw lag vervolgens weer dubbelgevouwen van het lachen. Ondanks dat mijn ritje voor niets was geweest kon ook ik een ruimhartige lach niet meer onderdrukken.

Het steegje

02/21/2011 23:54:00

Zo heb ik lang geleden eens een klantje gehad in de rosse buurt van Amsterdam.

De oude heer had een nieuw brilletje nodig maar was niet echt meer in staat de deur uit te gaan. Zodoende werd ik gebeld en gevraagd om hem op zijn thuisadres op de wallen te komen bezoeken.

Met mijn autootje reed ik de rosse buurt van Amsterdam in en vond een parkeerplaatsje ergens langs de gracht. Als geboren en getogen Amsterdammer is de rosse buurt mij natuurlijk niet onbekend maar toch blijft het een fascinerend gebied van de stad om je in te begeven. De schaarsgeklede vrouwen achter de ramen, de neon reclames en de bonte verzameling mensen in een sfeer van oud Amsterdam. Ik hobbelde met m’n optiekspulletjes door de straten richting het adres van mijn klant. De oude heer was woonachtig in een smal en klein maar levendig steegje. Toen ik de steeg inliep lonkten vanachter hun ramen de dames naar mij met hun weelderige vormen. Ik hield halt bij het trapportaal waar ik moest zijn en belde aan. Naast het trapportaal was een oude winkelruimte met een groot etalageraam. Qua ruimte hadden zeker 4 dames van lichte zeden er hun betrekking kunnen houden maar niets van dat. De winkelruimte was niet meer in gebruik en er stonden her en der wat spullentjes opgeslagen o.a. een aantal oude fietsen. Grappig, dacht ik bij mezelf, zo’n ruimte in deze steeg en dan ook nog eens ongebruikt.

De deur van het trapportaal werd opengedaan en ik liep naar boven naar mijn klant. Terwijl ik mijn werk deed ontwikkelde zich het gesprek met de oude heer en zijn twee aanwezige hoogbejaarde zussen. Ze woonden hier al hun hele leven, meer dan tachtig jaar, in deze steeg. Dat was een hele tijd zeg. Ik vroeg me af hoe deze buurt vroeger was geweest met types als rooie Sien en blonde Nel, de souteneurs en de zeevaarders die hier hun vertier kwamen zoeken.

Ze vertelden dat ze hier altijd gewoon buiten op straat speelden en dat hun vader hier altijd fietsenmaker was geweest. De winkelruimte beneden was vroeger dan ook hun fietsenwinkel. Na het overlijden van hun vader hadden ze de winkel opgedoekt en gebruikte ze de ruimte eigenlijk niet meer behalve voor wat opslag. Goh, zei ik, maar dat is toch best zonde van zo’n grote ruimte. Hebben jullie er nooit over gedacht om het te verhuren dan? Tja, sprak een van de zussen. 'We hebben er heus wel over gedacht. Maar ja, als wat moet je dat nou gaan verhuren? We hebben geen idee.' Mijn mond was al open om antwoord te geven toen ik wijselijk besloot dat ik hem maar beter dicht kon houden.

Vroeger

02/21/2011 23:49:00

In de tijd dat ik als opticien bij mensen thuis kom heb ik veel ouderen bezocht.

Soms zeer oude mensen zelfs van boven de honderd.

Tijdens het werken heb ik vaak leuke en boeiende gesprekken met mijn hoogbejaarde clienten. Deze mensen dragen in levende lijve de geschiedenis van de 20 eeuw met zich mee en hun verhalen hierover zijn geschiedenis uit de eerste hand.

Zo was ik eens bij een zeer hoogbejaarde dame die mij vertelde dat er ooit een man voor haar in katzwijm (flauw) was gevallen. Zij was toen weliswaar nog een kind maar deze man zag gebeuren dat ze door paard en wagen! werd overreden. Terwijl ze zo vertelde kwam ik op het idee dat in de tijd toen zij zelf nog een kind was er natuurlijk ook hoogbejaarde mensen waren. Deze ouderen van toen moesten dan geboren zijn ergens begin 1800!

Wauw! De VOC was net opgeheven, Nederland deed nog aan de verachtelijke slavenhandel, Napoleon heerste over Europa.

Ik was heel benieuwd wat deze ouderen aan mijn client hadden verteld toen zij nog kind was, over hún kinderjaren.

Dat moest wat zijn! Geschiedenis van het Napoleon tijdperk!

Ik stelde haar dus de vraag. `Wat hebben ze u verteld over vroeger!`

Nou, antwoorde mijn client, ik kan me eigenlijk maar 1 ding herinneren wat de ouderen toen ik kind was over vroeger zeiden.

‘Vroeger was alles beter’.

deel uw ervaringen!

02/20/2011 00:40:00

Het is natuurlijk altijd afwachten wat het brengt zo'n "opticien aan huis".

Plaats daarom hier een bericht over uw ervaring met onze "aan huis" optiek service.

Daarmee bent u andere potentiele klanten van dienst. Dank u wel!

op de weg

02/19/2011 23:33:00

Het was weer druk op de weg de afgelopen week.

De naam Rijdende Opticien wordt eer aan gedaan.

Net zolang op de weg als bij de klanten thuis..